Dorsz jest obok szprota i śledzia gatunkiem najliczniej poławianym przez floty rybackie państw Unii Europejskiej i najbardziej cennym.

W Bałtyku połowy dorsza w latach 1950-1970 wahały się w granicach 120-170 tys. ton rocznie, w tym polskie rybołówstwo osiągało 35-60 tys. ton. Jeszcze lata 80. określa się jako "złote" dla polskiego rybołówstwa ze szczytem 120 tys. ton. Od roku 2002 oficjalnie deklarowane połowy polskich rybaków w Bałtyku znajdują się na poziomie poniżej 20 tys. ton.

Do połowów dorsza w Bałtyku stosuje się przede wszystkim włoki denne, ale także denne sieci skrzelowe i w niektórych miejscach włoki glębinowe.

 Konflikty międzynarodowe związane z połowami
W latach 70. XX wieku wielkość połowów dorsza zaczęła spadać, a rywalizacja o zmniejszające się populacje dorsza przyjęła rozmiary poważnych sporów międzynarodowych. Pomiędzy Wielką Brytanią a Islandią doszło do wojen dorszowych, w których dochodziło do zrywania sieci, taranowania statków i wymiany strzałów. W 1983 roku doszło do spięć pomiędzy duńskimi rybakami a brytyjską ochroną wybrzeża. Grenlandia wystąpiła w 1985 roku ze Wspólnoty Europejskiej po tym, jak jej wody terytorialne obfitujące dotąd w dorsza zostały przełowione (głównie przez floty rybackie państw Wspólnoty Europejskiej, przede wszystkim niemiecką i brytyjską), a jej rząd nie doszedł do porozumienia z innymi krajami wspólnoty w sprawach limitów połowowych w tych wodach]. W latach 90. XX wieku doszło również do spięć pomiędzy kanadyjską ochroną wybrzeża i rybakami hiszpańskimi łowiącymi w wodach Nowej Fundlandii. Bogactwo tych wód w dorsza było legendarne, ale po niezrównoważonym rybołówstwie XX wieku doszło i w nich do załamania się populacji. Doprowadziło to do zatrzymania połowów w tych obszarach, do upadku rybołówstwa nowofundlandzkiego i całej struktury gospodarczej regionu. Pomimo zakazu połowów stada dorsza nowofundlandzkiego do tej pory nie zregenerowały się.

 Stan populacji w Bałtyku 
Corocznie w czerwcu Międzynarodowa Rada Badań Morza (ICES), niezależna organizacja badawcza zrzeszająca naukowców z 20 krajów, przekazuje UE raporty m.in. o stanie populacji dorsza w wodach europejskich i ogłasza swoje doradcze stanowisko w kwestiach połowów. ICES rozróżnia w Bałtyku dwie odrębne populacje dorsza w zależności od rożnych pór tarła i dla celów zarządzania: populację zachodnią i wschodnią (na zachód i wschód od Bornholmu). W 2006 roku ich sytuacja wyglądała następująco:

Populacja w Bałtyku zachodnim (Cieśniny Duńskie i Basen Arkony):
Zdolną do rozrodczości biomasę (SSB) szacowano na 23.000 t.
Masę biologicznie krytyczną określa się właśnie na tym poziomie, 23.000 t.
Stado skategoryzowano dlatego jako przełowione. ICES radził ograniczenie połowów na rok 2007 do 20.500 t.

Populacja w Bałtyku wschodnim (akweny na wschód od Bornholmu)
Zdolną do rozrodczości biomasę (SSB) szacowano na poniżej 100.000 t.
Masę biologicznie krytyczną szacuje się na 160.000 ton. Poniżej tej granicy ilość dorosłych ryb może poważnie spaść.
W związku z tym stado było na historycznie niskim, krytycznym poziomie i nie było wskazówek, żeby SSB się zwiększała.
Jedynym jaśniejszym punktem był rocznik 2003 dorsza, który przeżył w dobrym stanie w porównaniu z rocznikami poprzednich 15-u lat. Dorsz w Bałtyku dojrzewa do rozrodczości i staje się interesującym dla rybołówstwa w wieku 3-5 lat. To znaczy, ze rocznik 2003 ma potencjał, aby przyczynić się do wzrostu SSB, jeśli się go nie przełowi.
Błędne dane z raportów połowów były znacznym problemem w zarządzaniu rybołówstwem przez kilka lat. Naukowcy z ICES przypuszczają, że połowy były o 35-45% większe jak zgłaszane. O tą wysokość poprawili teraz swoje szacunki populacji.
ICES radził UE całkowite zaniechanie połowów wschodniobałtyckiego dorsza w 2007 roku.

Nieznacznie wyżej (ok. 150.000 t) szacuje stan liczebny dorsza we wschodnim Bałtyku Morski Instytut Rybacki (MIR). Polscy naukowcy uzasadniają to uwzględnieniem wyższego poziomu nieraportowanych połowów w swoich obliczeniach.

 Zarządzanie dorszem w Morzu Bałtyckim

 Organy administracyjne
 
Proces podejmowania decyzji w sprawach limitów połowowych (TAC) dorsza w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa UE.Kwestiami związanymi z połowami dorsza w Bałtyku zajmowała się od 1974 roku założona w Gdańsku Międzynarodowa Komisja Rybołówstwa Morza Bałtyckiego (IBSFC). W 1999 roku opracowała ona strategię zarządzania dorszem i zalecała na podstawie badań nad jego populacją przeprowadzanych przez Międzynarodową Radę Badań Morza (ICES) roczne wielkości całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC). Obecnie połowy dorsza na Bałtyku są regulowane dwustronnie pomiędzy Unią Europejską a Rosją.

Unia zarządza bezpośrednio połowami swych państw członkowskich w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa. Tu dane naukowych monitoringów analizuje Naukowy, Techniczny i Ekonomiczny Komitet ds. Rybołówstwa (STECF), który jest jednostką operacyjną Komisji Europejskiej. Na podstawie jego analiz komisja wydaje ramowe zalecenia, a Rada ds. Rolnictwa i Rybołówstwa podejmuje ostateczne decyzje (np. wyznacza limity na połowy ryb). Prace komisji wspiera ponadto w obszarze Bałtyku założony w 2006 roku Regionalny Komitet Doradczy Morza Bałtyckiego (BS RAC). Respektowanie limitów kontroluje, przy współpracy z krajowymi inspektoratami, Wspólnotowa Agencja Kontroli Rybołówstwa (CFCA).

Sprawami dorsza w Polsce zajmuje się Departament Rybołówstwa, który do roku 2007 był jednostką administracyjną Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi.  Kontrolą rybołówstwa zajmują się podlegające ministerstwu Okręgowe Inspektoraty Rybołówstwa Morskiego. Funkcję naukowo-doradczą spełnia przede wszystkim, również nadzorowany przez ministerstwo, Morski Instytut Rybacki (MIR) z siedzibą w Gdyni.

 Komisja Europejska: długoterminowy plan odbudowy dorsza bałtyckiego
W 2006 roku Komisja Europejska przedstawiła Radzie ds. Rybołówstwa propozycję wieloletniego planu zarządzania dorszem w Morzu Bałtyckim. Jego celem jest odbudowa populacji i stopniowe obniżanie śmiertelności połowowej. Ich osiągnięcie ma umożliwić eksploatację dorsza w ramach zrównoważonego rozwoju gospodarki rybnej. Do instrumentarium planu należą:

Coroczne dopasowywanie całkowitych dopuszczalnych połowów uwzględniając cel obniżenia wskaźnika śmiertelności połowowej o 10% rocznie.
Wstrzymywanie połowów na okres wiosenno-letni, od 15 marca do 14 maja w zachodnim Bałtyku i od 15 czerwca do 14 września w Bałtyku na wschód od wyspy Bornholm.
Wstrzymanie połowów w dodatkowych okresach (około 30 dni w roku), które mają być wyznaczone przez Państwa Członkowskie.
Wstrzymanie połowów w Głębi Bornholmskiej, Gdańskiej i Gotlandzkiej w okresie od 1 maja do 31 października.
Inne dodatkowe środki techniczne, np. regulujące wielkość oczek w sieciach albo ograniczające liczbę portów, w których połowy dorsza powyżej 750 kg mogą być rozładowane.